Gedicht bij 'Aarde der Mensen'

Speciaal voor de IHC Boekenclub oktober schreef Sylvia Erschen dit gedicht, geïnspireerd op het boek "Aarde der Mensen"  van Pramoedya Ananta Toer:     

Aarde der mensen                                                                              
zeg mij
geef mij
leer mij

de aard der mensen
zo onbegrepen
zo vol geheimen
zo zonder licht

aarde der mensen
waar mensen op leven
de aarde vertrappen
met voeten

mist de grond
mist de aarde 
mist menselijkheid
mist het hart

aarde der mensen
waar zijn je bergen
waar boven het hart zich heffen 
de geest zich nestelen kan

leer mij de taal
zodat ik kan spreken
open het hart
zodat deemoed het vult

geef mij het inzicht
de klank van de liefde
de tranen die wassen
en schonen het zicht

geef mij mijn naam
opdat ieder mij kenne