Nieuwsbrief, 17 maart 2013

Nieuwsbrief, 17 maart 2013

Welkomstwoord

 

Zoals u weet is het Indisch Herinneringscentrum gevestigd op Landgoed Bronbeek. Het landgoed heeft van oudsher een Indisch karakter en dat verklaart ook onze aanwezigheid. In het museum kunt u onder andere ‘Het Verhaal van Indië’ bezoeken, een coproductie van Museum Bronbeek en het Indisch Herinneringscentrum. Jaarlijks bezoeken zo’n 30.000 mensen de tentoonstelling. Maar er is meer op Bronbeek. Op het landgoed wonen 50 voornamelijk Indiëveteranen, er is een groot aantal Indische herdenkingsmonumenten, men kan er een rijsttafel eten in de Kumpulan.
Om onze bezoekers een mooie dag te bezorgen, is het belangrijk dat de verschillende organisaties op het landgoed elkaar weten te vinden en goed met elkaar samenwerken. Dat is niet altijd makkelijk, maar natuurlijk zetten wij ons daar voor in. Landgoed Bronbeek bestond onlangs 150 jaar en op 1 maart is een nieuwe Commandant aangetreden, kolonel Michiel Dulfer. Uiteraard wenst het Indisch Herinneringscentrum hem veel succes en een mooie tijd op Bronbeek.
Hoewel de lente moeite heeft om door te breken, waait hier een frisse wind. Er is een nieuw elan!

Yvonne van Genugten,

directeur Indisch Herinneringscentrum

 

Herinneren en verbinden in Ede

 

Het Indisch Herinneringscentrum wil lokale organisaties handvatten bieden om themabijeenkomsten te organiseren over de opvang en inburgering van Indische Nederlanders in kleinere gemeentes. Ede bijt het spits af op
zondag 14 april 2013. Dan organiseert het Indisch Herinneringscentrum in samenwerking met de Gemeente Ede en de lokale Indische en Molukse
gemeenschap het programma ‘Herinneren en verbinden, de komst en inburgering van de Indische en Molukse gemeenschap in de gemeente Ede’. Met driegeneratiegesprekken, lezingen, workshops, theater en film. Kijk op de website van het Indisch Herinneringscentrum voor het programma en lees hoe u aan kaarten kunt komen. Vooraf kaarten reserveren/bestellen is gewenst!

Gedeelde verhalen op een indrukwekkende bijeenkomst

 

Op donderdag 21 maart organiseerde het Indisch Herinneringscentrum de bijeenkomst 'Gedeeld verleden, gedeelde verhalen: Repatriëring uit Indië'. De auteurs Pauline Slot (Soerabaja), Griselda Molemans (Opgevangen in andijvielucht, verschijnt binnenkort) en Sylvia Pessireron (De verzwegen soldaat) vertelden over de repatriëring van Indische en Molukse Nederlanders naar Nederland. Wim Manuhutu leidde de bijeenkomst op een prettige en warme manier in goede banen. Met ruim 160 belangstellenden was de bijeenkomst druk bezocht. Ze kwamen uit het hele land op de middag af.

De drie auteurs vertelden op boeiende en betrokken wijze hoe zij verhalen over de repatriëring hadden verzameld en opgetekend. Persoonlijke geschiedenissen van gezinnen, elk met hun eigen achtergrond, passeerden de revue. De verhalen lieten eens te meer zien hoe divers de Indische gemeenschap is en hoeveel verschillende familieverhalen er bestaan. Ze riepen bij de toehoorders in de zaal dan ook veel herkenning op.

Chyco Brouwer en Harry Jekel vermaakten de bezoekers tussen de voordrachten door met muzikale intermezzo's. Zij sloten de bijeenkomst af met het welbekende 'Soerabaja'. Een aanzienlijk deel van de bezoekers praatte na de bijeenkomst nog even na onder het genot van een heerlijke Indische rijsttafel.

Soms gebeuren er wondertjes en worden sprookjes waarheid

 

Door Joost van Bodegom

Er was eens... een kleindochter, laten we haar Lara noemen, die jarenlang van haar grootmoeder veel verhalen heeft gehoord over Banjoebiroe 10. Lara voelde intuïtief dat daar een groot zwijgen gold in de familie maar wist haar grootmoeder te bewegen toch af en toe iets te vertellen.  Zo ontstond tussen beiden een bijzondere band.
Banjoebiroe 10, een van de slechtste Jappenkampen op Java gedurende de Tweede Wereldoorlog. Oma zweeg tegen haar zoon en dochter die haar lot hadden gedeeld en de overige familieleden. Een patroon dat in zo vele oorlogsgezinnen voorkwam gedurende de afgelopen zeventig jaar. Met de beste bedoelingen overigens, met name waarschijnlijk om de familie niet aan die ellendige tijd te herinneren en hen niet nog meer te belasten met eigen herinneringen.

Enkele jaren geleden, oma was tientallen jaren geleden overleden, kon Lara voldoende afstand nemen en besloot ze de gedichten van haar grootmoeder in een bundeltje onder te brengen en een poging te wagen ze te publiceren te harer nagedachtenis. Lara zou de gedichten bovendien voorzien van haar eigen gedachten die zij de afgelopen jaren in dichtvorm op papier had gezet.
Zij besprak haar plannen met een hoogbejaarde medebewoonster van de stad waarin zij woont, en waarvan zij wist dat ook zij een Indisch verleden had. Heel voorzichtig begon Lara haar vragen te stellen over haar kamptijd.  En ja - toeval is logisch, zeker in sprookjes - al spoedig bleek dat zij samen met oma in hetzelfde kamp had gezeten, haar zelfs kende en had meegemaakt. Lara’s stadsgenoot was zelfs bereid om een bijdrage te leveren aan het boek van Lara. 

Toen rolde het balletje verder. De vader van Lara, die nooit veel over zijn kampverleden had verteld, kwam op bezoek bij de kampgenote van zijn moeder en de verhalen kwamen los. Alsof ze elkaar al jaren kenden, zij toen een jaar of 28 in het kamp met een dochter van een jaar of 3 en hij 7, zijn zusje 5 in 1944.

In het Indisch Herinneringscentrum (IHC) in Arnhem ligt sinds enige tijd een tafelkleed met daarop geborduurd de namen van honderden kampbewoonsters van Banjoebiroe 10. Dat is indertijd gemaakt voor de verjaardag van het Nederlandse kamphoofd,  mevrouw Eichelberg en haar op 25 oktober 1944 aangeboden. Toen bleek dat de namen van oma en de hoogbejaarde kennis uit Banjoebiroe 10 beide geborduurd stonden op dat tafelkleed, is besloten met de beide families naar het IHC te komen om met elkaar herinneringen op te halen aan die bewogen tijd. Van tevoren werd ter nadere kennismaking, er waren ook enkele andere gasten genood, een gezellige rijsttafel genuttigd in de Kumpulan.
Foto: Herinneringen aan Banjoebiroe 10Bij het tafelkleed kwamen verhalen en herinneringen los die zeventig jaar verborgen zijn gebleven en die van grote waarde zijn voor de verschillende familieleden die nooit iets over die tijd hadden gehoord. Menig aangrijpend moment zorgde voor een brok in de keel bij dat kleed en een tweede kleed, met handtekeningen uit de Paardenloods, dat ook in het IHC wordt bewaard. Enkele heel bijzondere uren, die in de toekomst ongetwijfeld een vervolg zullen krijgen.
Het boek, waaraan ook de vader van Lara en zijn zuster een korte bijdrage zullen leveren, zal dit jaar verschijnen. De titel zal zijn: ‘De vogel aan mijn  voeten’.

Een schatkist vol geheimen

 

'Een schatkist vol geheimen' is het nieuwste boek van Joke de Jonge. Het boek is vanaf 1 mei 2013 te koop bij het Indisch Herinneringscentrum.

Na 'Strijd Overzee' keert Joke de Jonge in haar nieuwste boek terug naar de geschiedenis van Nederlands-Indië. Ze beschrijft het verhaal van Dewi en Laurens, die op zoek gaan naar de familiegeschiedenis van hun opa en oma. 'Een schatkist vol geheimen' is geschreven voor leerlingen van groep 6 (9+ jaar). De tekeningen in het boek zijn gemaakt door Juliette de Wit.

Omslag 'een schatkist vol geheimen''Een schatkist vol geheimen' vertelt op een spannende, toegankelijke manier hoe het is om als kleinkind te ontdekken dat je opa en oma een indrukwekkende tijd in Nederlands-Indië hebben meegemaakt. Het Indisch Herinneringscentrum en Joke de Jonge gaan voor het schooljaar 2013-2014 ook een gezamenlijk lesprogramma maken voor groep 6. U blijft daarvan uiteraard op de hoogte via onze nieuwsbrief.

'Een schatkist vol geheimen' wordt onder de aandacht gebracht van basisscholen via het Leesleeuw-abonnement. De speciale IHC-editie van het boek is vanaf 1 mei te koop via de website en bij activiteiten van het Indisch Herinneringscentrum. De prijs is € 3,50 (exclusief administratie- en verzendkosten).

Tijdmachine voor jongeren

 

Het Indisch Herinneringscentrum werkt aan een Tijdmachine over de Tweede Wereldoorlog, die jongeren van nu terug brengt naar de tijd van Nederlands-Indië. Dat doet het Herinneringscentrum samen met Upact, een organisatie voor vredeseducatie in Utrecht. De Tijdmachine zal vanaf 5 mei 2013 op verschillende locaties in het hele land te bezichtigen zijn.

De Tijdmachine bestaat uit een installatie ter grootte van een fotohokje en een bijbehorende online applicatie. Jongeren maken een drie minuten durende tijdreis en volgen daarbij één van de betrokkenen van de Tweede Wereldoorlog in Nederlands-Indië. De jongeren leren ook wat de gevolgen van de oorlog zijn voor de samenleving van vandaag de dag. Ze worden nadrukkelijk opgeroepen om een steentje bij te dragen en zelf actie te ondernemen voor vrede. Online kunnen ze meer informatie vinden over de Tweede Wereldoorlog in Nederlands-Indië en de gevolgen daarvan in de huidige tijd.

Op 5 mei is de Tijdmachine te bezichtigen op het Bevrijdingsfestival in Utrecht. In onze volgende nieuwsbrieven vertellen we u graag waar de Tijdmachine na 5 mei naartoe reist.

Van het een in het ander

 

De afgelopen maand heeft Bronbeek volop in de schijnwerpers gestaan. De media schonken ruim aandacht aan het 150-jarig bestaan van Bronbeek als verzorgingstehuis voor veteranen en Museum Bronbeek.
Op geen enkele manier werd in deze viering gewag gemaakt dat Bronbeek een nieuwe dimensie heeft gekregen met de komst van het Indisch Herinneringscentrum. Ik heb daar menig vraag over gekregen vanuit onze Indische gemeenschap. Ja, wat zeg je dan? Indisch zwijgen dan maar weer. Soedah laat maar.

Een paar dagen later, weer feest op Bronbeek, de wisseling van de wacht. Kolonel Noordanus neemt afscheid en draagt het commando over aan kolonel Dulfer. Voor Noordanus, die in zijn afscheidsspeech velen bedankte, was nog geen plaats voor ons Indisch Herinneringscentrum. Dulfer maakt een nieuwe start en schetst een breder beeld van het belang van Bronbeek, inclusief het vierde nationale herinneringscentrum van WOII.

We rollen van de ene emotie in de andere, van de vraag of we wel gezien worden, naar de erkenning dat het Indisch Herinneringscentrum ertoe doet. Ook in breder verband.
Met de Stichting Herdenking 15 augustus 1945 gaan wij bijvoorbeeld veel inniger samenwerken. Er is behoefte aan bundeling van krachten.
Een Indische projectontwikkelaar heeft ons opgezocht omdat hij vele plannen heeft voor het opzetten van Indische wooncomplexen. Het Indisch Herinneringscentrum ziet hij als mogelijke partner. In Den Haag/Voorburg heeft hij al vergevorderde plannen. Maar ook Oost-Nederland mag niet overgeslagen worden. Hoe zit het in Arnhem, vraagt hij. Er is een groeiende behoefte, zo liet hij ook weten, bij de 55-plus Indische Nederlanders om bij elkaar te komen, te praten en zelfs bij elkaar te wonen in een Indische ambiance. Ook hier komt van het een het ander en vallen we soms van wanhoop (bestaan we wel voor politiek Den Haag) in uitbundige hoop.

Men zoekt van alle kanten contact met ons.
Poekoel teroes.

Erry Stoové
Voorzitter

Gulle gevers

 

In eerdere berichtgeving kon u al lezen dat Access4it, het bedrijf dat de kantoorautomatisering bij het Indisch Herinneringscentrum doet, heeft deelgenomen aan de ScanCoveryTrial. Aan de deelname aan deze autotoer onder zware, winterse weersomstandigheden verbond het bedrijf een goed doel: het Indisch Herinneringscentrum.

Op 28 februari 2013 mocht het Indisch Herinneringscentrum een cheque van € 3.000,- in ontvangst nemen uit handen van de directeuren van Access4it Ad Esschendal en Henk Karman, waarvoor dank. De gulle gevers hebben overigens zelf de barre tocht uitgereden.

Nieuws over Indië in Oorlog

 

Het webportaal www.indieinoorlog.nl is uitgebreid met de digitale museumcollectie van Museum Maluku (MuMa). Deze geeft een beeld van de geschiedenis, cultuur en actualiteit van de Molukse gemeenschap in Nederland en van de Molukken. Zoekopdrachten in de betreffende collectie leveren verwijzingen op naar onder meer beeldmateriaal, interviews en objecten.

Ook voorziet het webportaal nu in een Engelstalige versie. Generaties binnen de overzeese Indische gemeenschappen die het Nederlands niet (meer) machtig zijn, kunnen nu in het Engels toegang krijgen tot de informatie op www.indieinoorlog.nl.

Op dit moment onderzoekt het Indisch Herinneringscentrum de mogelijkheden om de informatie op www.indieinoorlog.nl niet alleen beter toegankelijk te maken maar ook uit te breiden met relevante aanverwante informatie, bijvoorbeeld op het gebied van educatie.

Herinneringen aan... Mijn Rock & Roll jaren

 

Door Paul Baro (1941)

Foto: Dansavond in pension Walram, Valkenburg (1958)Het optreden van Tjendol Sunrise tijdens de lustrumbijeenkomst van het Indisch Herinneringscentrum in december 2012 riep ongewild herinneringen op aan mijn rock & roll jaren in Limburg.
Het begon allemaal in 1958 toen mijn vader een dansavond organiseerde bij ons pension Walram in Valkenburg (zie foto). Voor deze gelegenheid formeerden een paar Indische vrienden een bandje. Toen Ernst Wolff, die zanger was geweest bij de Hot Jumpers uit Bandung, de zang op zich wilde nemen was de zaak compleet. Op de bewuste avond werd een bezemsteel gebruikt als microfoonstandaard en een Grundig radio was de gitaarversterker. Het was leuk!

Footplatters
In 1959 richtten in Maastricht een paar Indische vrienden een band op onder de naam ‘Footplatters’, naar een van de nummers van the Ventures. De broers Chris (zang en gitaar) en Lex (zang en bas) van Eldik, Wally Dahler (gitaar) en ondergetekende konden na enige oefening bij diverse gelegenheden optreden. Omdat Wally naar de zeevaartschool ging, verliet hij de band. Ondanks diverse wisselingen van drummers en zangers hebben we met redelijk succes kunnen optreden bij Indische avonden en andere gelegenheden waar we aankomend radiotalent mochten begeleiden.
Toen Ernst Wolff als zanger/gitarist en Rudy Molensky als drummer zich bij ons voegden, kregen wij onze ‘sound’. Het repertoire bestaande uit rock & roll, rythm & blues en country viel in de smaak. Al gauw traden we op in dancings en nachtclubs in Nederland, België en Duitsland.
De eigenaar van het toen bij Indo’s populaire Kegelpaleis in Heerlen, stond garant voor een lening bij de bank waardoor wij nieuwe muziekinstrumenten konden aanschaffen. Als ‘tegenprestatie’ spraken we af om met intervallen telkens een maand in zijn etablissement op te treden tegen een goede gage. Waar vind je dit soort vertrouwen tegenwoordig nog? 

Black Dynamites en Crazy Rockers
Indische bandjes werden destijds in Duitsland op handen gedragen, mede dankzij onder meer de Tielman Brothers en de Black Dynamites. De onderlinge verhoudingen tussen de Indische bands kenmerkten zich door vrienschap, verbondenheid en hulpvaardigheid.
Bij Dancing Heinemann in Keulen verzorgden we eens op zaterdag en zondag de muziek. Op zaterdagavond gingen we na afloop van ons optreden naar Cascade, een nachtclub in het Keulse uitgaanscentrum.  Bij de ingang stond dat The Black Dynamites die avond zouden optreden. We namen dicht bij het podium plaats en bestelden onze drankjes. Wat deze professionals, onder leiding van de in 2012 overleden Harry Koster, lieten zien en horen was buitengewoon. Plots kwam Harry naar ons tafeltje en vroeg of we van een band waren en zo ja van welke.  We knikten voorzichtig ja en noemden onze band. “Nou dat komt goed uit”, zei Harry. “Misschien willen jullie even spelen dan kunnen wij ook eens dansen” zei hij met een brede glimlach. Met klamme handjes gingen we het podium op, waar Harry ons introduceerde als zijn ‘musikalische Freunde’. We deden onze uiterste best om niet af te gaan en na één set gespeeld te hebben dankten we gastheer en publiek en wilden weer naar ons tafeltje gaan, toen Harry opgewekt riep: “Ajo doorgaan jullie, we hebben het juist naar onze zin.” Dat was uiteraard niet tegen dovemans oren gezegd en met wat meer zelfvertrouwen speelden we nog even lekker door.
Een vergelijkbare situatie maakten wij mee in Reidt (Duitsland) waar de Crazy Rockers optraden. Eddy Chatelin, die de broers Van Eldik kende, gaf ons ook de mogelijkheid om het podium op te gaan en een rondje te spelen. Voor een stel amateurs waren het buitengewoon plezierige en leerzame momenten.

Op een goede dag kreeg de band het aanbod om in de Starclub in Hamburg gedurende meerdere maanden als professionals te spelen tegen een vorstelijk gage. (Aardig om te vermelden dat destijds de nog onbekende Beatles in een kleinere zaal ergens in Hamburg optraden.) Het was een geweldig aanbod en de verleiding om ja te zeggen was groot. Omdat Rudy en ik nog op de HBS zaten, hadden wij toch wel een groot dilemma. Enerzijds wilden wij het diploma behalen maar anderzijds lonkte de glamour en het geld. Uiteindelijk hebben we, ook gesteund door de andere bandleden, onderling besloten om niet op het aanbod in te gaan. Daarmee doelbewust kiezend voor de status van amateurband.

Roem is betrekkelijk
Later kregen we een Duitse manager, Jozef Engels, die ons met veel enthousiasme in Duitsland wist te ‘verkopen’. In de omgeving van Bonn hebben we dankzij hem in meerdere zalen kunnen optreden, waaronder de Kyoto Bar in Siegburg. Het was een mooie nachtclub waar soms een bekende artiest als attractie optrad. Op een avond zou de toen bekende Duitse zanger Drafi Deutscher van de hit ‘Marmor, Stein und Eissen bricht’ met zijn band tijdens een intermezzo als eregast optreden. In zijn inleiding vertelde Drafi dat ze net terug waren van een tour door de Verenigde Saten om vervolgens met zijn show te beginnen.
Het publiek reageerde enigszins lauw, echter toen de band met hun versie van ‘I can’t get no satisfaction’ van de Rolling Stones kwam, liet het publiek zijn ongenoegen duidelijk merken. Het werd voor beide bands bepaald pijnlijk toen men op een gegeven moment “wir wollen die Footplatters” begon te scanderen. Enfin, direct na het optreden van Drafi hervatten wij ons programma en het gemor verstomde. Vervolgens riep men ons op ‘I can’t get no satisfaction’ te spelen. Reeds bij de eerste rauwe gitaarklanken van de intro, hoorden we een luid applaus en gebrul uit de zaal en brak men zowat de tent af. Het incident was voor ons een aparte ervaring, maar mij werd toen duidelijk dat roem zeer betrekkelijk en fragiel is.

Single
Jozef heeft ons nog in een opname-studio in Keulen gekregen waar meerdere nummers werden opgenomen om eens als langspeelplaat te worden uitgebracht. Na de eerste single waarop Chris ‘I’m gonna buy me a dog’ en Ernst ‘She thinks I still care’ zong was ik door tijdgebrek (het was 1967, ik had inmiddels een gezin, werkte zes dagen in de week en was met een studie economie bezig) genoodzaakt om uit de band te treden. Het was een pijnlijk en moeilijk besluit, maar ik ambieerde een andere toekomst. De jongens respecteerden mijn besluit en de band werd opgeheven.

Chris en Lex hebben naast hun baan bij DSM nog lang met hun Rythm Aces opgetreden. Ernst werkte bij Philips en speelde nog lang in de country band Country Connection. Rudy heeft carrière in het onderwijs gemaakt. Zelf heb ik, behoudens een korte 'afkickperiode' waarin ik het spelen toch nog probeerde te combineren met mijn overige werkzaamheden, niet meer met een band in het openbaar opgetreden. Mijn economiestudie heb ik afgemaakt. Na jaren directeur te zijn geweest bij Frans Maas (multinational in transport en logistiek) ging ik in 2006 met pensioen.

De band heeft nog één keer in de oorspronkelijke bezetting opgetreden. Dat was toen mijn vrouw en ik ons 25-jarig huwelijksfeest vierden. Onze kinderen hebben zonder dat wij het wisten de boys opgespoord en het optreden van de oude Footplatters als de verrassing van de avond geregeld. Het was onvergetelijk, net als mijn Indorockjaren…

Sporen over Java

 

Eind september wordt het Spoorwegmuseum in Ambarawa (bij Semarang) feestelijk heropend na een grote restauratie waarvoor ook Nederland expertise heeft geleverd.
Buitenzorg Reizen organiseert een bijzondere treinreis over Java met speciale aandacht voor het spoorwegmuseum in Ambarawa/ Station Willem I op de dag na de feestelijke heropening. Een unieke kans om o.a. met historisch materieel over het oudste geëlektrificeerde spoor van het Nederlandse Koninkrijk (1898) te rijden. Tijdens de reis over het spoor zijn er diverse excursies mogelijk, onder meer naar ereveld Menteng Pulo (Jakarta), ereveld Kembang Kuning (Surabaya) en het gebouw van de Raad van Justitie in Bandung (in WO II kantoor van de Kempeitai). Het Indisch Herinneringscentrum heeft de organisatie geadviseerd over de invulling van enkele onderdelen van de reis. Meer informatie over deze reis vindt u hier.

Signaleringen

 

Nooit meer buigen - Verhaal van een verloren verleden

Dat is de titel van het waargebeurde levensverhaal van 'Ruby' H. 'Mischien komt het wel heel anders uit dan we denken, maar hoe dan ook, waarderen zullen we het leven dan!' schreef ze hoopvol in 1945 in haar oorlogsdagboek dat ze bijhield tijdens haar verblijf in verschillende Japanse vrouwenkampen, niet wetende hoe haar leven nog zou lopen. Het boek gaat onder meer over de gevolgen van haar internering en de invloed van haar ervaringen in voormalig Nederlands-Indië op haar verdere leven. 'Nooit meer buigen' is de debuutroman van Marielle Saegaert. 'Ruby' liet Saegaert haar originele kampdagboeken na waaruit Saegaert veelvuldig citeert.

Indische brieven - Een bestuursambtenaar in de Buitengewesten

Dit boek is gebaseerd op de honderden brieven die Bouwe Kuik, ambtenaar bij het Binnenlands Bestuur in Nederlands-Indië en zijn vrouw Riek Teesselink in de jaren 1921-1946 schreven naar familieleden in Nederland. Ze woonden  op  Borneo (Sintang) en in Meulaboh (Atjeh). In 1941 wordt Kuik aangesteld in Kandangan in Zuidoost-Borneo. Aan zijn carrière en leven komt een einde wanneer hij daar in februari 1942 bij de Japanse inval wordt vermoord. Zijn vrouw en twee jonge kinderen kunnen naar Java ontkomen en brengen de oorlog in interneringskampen door. Eind 1945 kan Riek de draad van de correspondentie weer oppakken. In 1946 komen zij berooid in Nederland aan. Ineke Everts-Kuik (1938) en haar man Philip Everts bewerkten de brieven van haar ouders tot het onlangs verschenen boek 'Indische brieven'.

De grootste truc allertijden - Een familiegeschiedenis

Na de oorlog wordt een gezin in Nederland herenigd. Moeder en zoon zaten in hetzelfde Japanse kamp in Indië en hebben een sterke band opgebouwd. Vader werkte in Birma aan de spoorweg en amuseerde zijn medegevangenen met zijn goocheltrucs. Eenmaal weer bij elkaar ontdekt de zoon dat hij veel van zijn vader houdt maar niets van hem begrijpt. Vader probeert tevergeefs beroepsgoochelaar te worden en vestigt zich als bedenker van trucs. Als moeder sterft, kan vader de opvoeding niet aan en verdwijnt meer en meer. Hij belooft de zoon de rechten na te laten van de grootste truc aller tijden.

Nieuwe fase project 'Foto zoekt familie'

Go Tan fotosticker Foto zoekt familieHet project 'Foto zoekt familie' van het Tropenmuseum is na een crowdfunding campagne druk bezig met het digitaliseren van 335 familiealbums uit voormalig Nederlands-Indië met het doel om hun eigenaren terug te vinden. Bekijk alvast een deel ervan op www.fotozoektfamilie.nl/albums. Vanaf 2 april zijn ze allemaal te bekijken via een speciale app. Twee albums zijn inmiddels bij hun familie terug. Go Tan steunt het initiatief met een ludieke actie: het bedrijf voorzag 80.000 zakken kroepoek van een fotosticker met de vraag: 'Is dit jouw oma?'.

Fototentoonstelling Vroeger is een ver land

Fotograaf Anoek Steketee en schrijver Arnold van Bruggen probeerden via foto's, interviews en onderzoek antwoord te vinden op de vraag waarom het koloniale verleden in het huidige Indonesië terugkeert als populair tijdverdrijf. Is het nostalgie? Heeft het te maken met een historisch bewustzijn? Of is het gewoon uiterlijk vertoon zonder enige betekenis? De foto-expositie 'Vroeger is een ver land' is te zien vanaf 26 april tot en met 1 september 2013 in het Tropenmuseum.

Indische stellen gezocht

Voor een nieuwe serie van de VPRO ‘Over de Liefde’ is film- & televisiebedrijf De Familie op zoek naar stellen en echtparen in de leeftijd 18-65 jaar die willen vertellen over hun liefde voor elkaar. Lees de oproep op indisch3.nl.

Arnhemse wint schrijfwedstrijd Indische Bladzijde

De Arnhemse Baukje Zijlstra (45 jaar) heeft de publieksprijs gewonnen in de schrijfwedstrijd Indische Bladzijde, over het Indische verleden van Nederland. De wedstrijd werd georganiseerd door online Indisch platform Indisch 3.0, dat zichtbaar wil maken hoe de Indische cultuur een structurele plek heeft ingenomen in Nederland anno 2013. Met haar verhaal Grenadine overtuigde Zijlstra 70% van het publiek van Indisch 3.0. De juryprijs ging naar 'Een e-mail vol herinneringen' van Roanne van Voorst.

De schrijfwedstrijd Indische Bladzijde werd geïnspireerd door het thema van de huidige boekenweek: 'Gouden tijden, zwarte bladzijden. De schrijfwedstrijd werd georganiseerd om verhalen over het Indische verleden van Nederland te verzamelen. Juryvoorzitter Eveline Stoel: "De Nederlands-Indische geschiedenis sluit naadloos aan bij het Boekenweekthema en dat was te merken aan de inzendingen. Mooie herinneringen aan het tropenleven werden afgewisseld met verhalen over Hollandse soldaten die werden uitgezonden naar de politionele acties. Omdat sommige verhalen werden verteld vanuit ‘bruin’ en andere vanuit ‘blank’ perspectief, levert het totaal aan inzendingen een veelzijdige geschiedenis op."

Na verwerking van feedback van Eveline Stoel en Gustaaf Peek (Armin; Dover; Ik was Amerika) zullen de verhalen van de juryprijs en publieksprijs in mei te lezen zijn op www.indisch3.nl.

Laatste kans

 

Tot 6 april 2013 kunt u nog foto's nabestellen van het lustrumfeest (16 december 2012). Kijk hiervoor op de website van de fotograaf www.mifoto.picturepresent.nl/IHC5jaar. Een selectie van de vele foto's is te zien op de website van het Indisch Herinneringscentrum.

Herhaalde oproep: enthousiaste vrijwilligers gezocht

 

Vacature PR-vrijwilliger
Het Indisch Herinneringscentrum zoekt een enthousiaste, zelfstandige en flexibele PR-vrijwilliger. De vrijwilliger gaat aan de slag met de interne en externe relaties van het Indisch Herinneringscentrum. We zoeken iemand die de organisatie rondom de Vrienden van het Indisch Herinneringscentrum wil opzetten, onze Vrienden wil uitbreiden en ons tegelijkertijd wil helpen bij het organiseren van podiumactiviteiten.

Wij zoeken een vrijwilliger die:
- Ervaring heeft met de organisatie van activiteiten en evenementen
- Ervaring heeft met het schrijven van webteksten
- Affiniteit heeft met digitale media
- Beschikbaar is voor twee dagen per week
- Flexibel inzetbaar is en bereid is om in drukke periodes extra te komen helpen
- Zelfstandig, creatief en enthousiast aan de slag gaat
- Binnen een straal van 10 km van Arnhem woont

Vacature educatieve vrijwilliger
Het Indisch Herinneringscentrum zoekt een educatieve vrijwilliger die gemakkelijk communiceert, graag samenwerkt en mensen enthousiast wil maken voor het Indisch Herinneringscentrum. De vrijwilliger gaat voor ons scholen werven, die mee willen doen aan de educatieve projecten van het Indisch Herinneringscentrum.

Wij zoeken een vrijwilliger die:
-    Het leuk vindt om mensen te enthousiasmeren voor het Indisch Herinneringscentrum
-    Gemakkelijk contact maakt via telefoon of mail
-    Goede spreek- en schrijfvaardigheid bezit
-    Ervaring heeft met of kennis heeft van het onderwijs
-    Beschikbaar is voor minimaal één dagdeel per week
-    Binnen een straal van 10 km van Arnhem woont

Kent u iemand die het team van het Indisch Herinneringscentrum wil versterken of hebt u zelf belangstelling voor (een van) deze functies? Dan horen wij heel graag van u. U kunt ons bereiken via info@indischherinneringscentrum.nl of via 026 363 91 03.

Verkrijgbaar bij het Indisch Herinneringscentrum

 

Het Indisch Herinneringscentrum heeft een aantal publicaties en een dvd uitgebracht:
•Stripboek 'De Terugkeer' (€ 10,-)
•Stripboek 'The Return' (€ 17,95)
•Fotoboek 'Het Verhaal van Indië' (€ 14,95)
•Plantages in Nederlands-Indië (€ 9,95)
•Dvd 'Oorlog in het paradijs' ( € 10,-)

Eveneens verkijgbaar bij het Indisch Herinneringscentrum:
•Boek 'Terra Incognita' van Ruud Lapré (€ 15,-)
•Boek 'Dochter van een kampkind' van Jet Bussemaker (€ 14,95)
•Boek 'Postkoloniale monumenten in Nederland' van Gert Oostindie/Henk Schulte Nordholt/Fridus Steijlen (€ 19,95)
•Dvd 'Het jaar 2602, kinderverhalen uit het jappenkamp' van André van der Hout en Linda Lyklema ( € 15,-)
•Dvd 'Contractpensions. Djangan loepah!' ( € 15,-)

Meer informatie hierover en over de bestelwijze vindt u op de website van het Indisch Herinneringscentrum.

Colofon

 

U kunt deze nieuwsbrief natuurlijk altijd doorsturen naar familie, vrienden of kennissen die belangstelling hebben voor de activiteiten van het Indisch Herinneringscentrum.

Mocht u de nieuwsbrief niet in goede orde ontvangen, laat het ons dan a.u.b. weten via info@indischherinneringscentrum.nl.

Het volgende nummer verschijnt eind juni 2013. In de tussenliggende maanden verschijnt de Nieuwsflits met korte berichten.

Bestuur Stichting Indisch Herinneringscentrum Bronbeek: Erry Stoové - Bing Go - Jan Willem Kelder - Kees Neisingh - Vaya Nijhof-Schippers - Winnie Sorgdrager